Ik had een doorsnee huwelijk gehad met een doorsnee vrouw, een doorsnee huis, een doorsnee gezin en doorsnee sex. Niks bijzonders dus. Totdat mijn vrouw er van de ene dag op de andere vandoor ging met de direkteur van het bedrijf waar ze 's ochtends werkte. Daar zat ik dan, eenenveerig jaar, met een dochter van vijftien en een zoon van veertien, twee katten, een hond en een kanariepiet in een rijtjeshuis in een nieuwbouwwijk en ik had me nog nooit zo alleen en verlaten gevoeld.

De eerste tijd werden we prima opgevangen door buren, familie, vrienden en bekenden, maar toen het nieuwtje er vanaf was stond ik er pas echt alleen voor. De scheiding kwam er door en de afspraak dat de kinderen in ieder geval eenmaal per jaar een maand aaneen gesloten bij haar zouden zijn. Toen het eenmaal zover was en de kinderen dus ook weg waren, toen was ik dus pas echt alleen. Uit pure wanhoop haalde ik mijn racefiets weer tevoorschijn en reageerde me dagelijks af in lange ritten in de avonduren, waarbij ik me lichamelijk helemaal uitputte om het gemis en de eenzaamheid te verwerken. Ik had voor mezelf een traject uitgestippeld, waarbij ik iedere dag een paar kilometer verder reed, maar grotendeels dezelfde route volgend, door een groot rekreatie gebied in de buurt.

Iedere dag kwam ik ook weer dezelfde mensen tegen onderweg. Naar een persoon keek ik met meer dan gemiddelde belangstelling. Het was een meisje van een jaar of twintig die in een geel fluoriscerend pakje iedere dag liep te joggen. Ze had niet echt het figuur van een hardloopster, ze was goed gevuld aan alle kanten en omdat met lopen alles heen en weer wiebelde, mocht ik graag even mijn snelheid aanpassen om haar een tijdje in beeld te houden, tsjonge wat een meid was me dat. Het fietste wel lastig met een stijve lat in dat strakke wielerbroekje, maar je moet er wat voor over hebben.

Op een dag sloeg het noodlot toe. Vlakbij huis op de heenweg kreeg ik een lekke band en verwisselde die snel en vervolgde mijn weg, maar op de terugweg in het rekreatiegebied kreeg ik weer een lekke band. Daar had ik dus niet echt op gerekend, ik had geen plakspullen en geen nieuwe band bij me en mistroostig zat ik me naast mijn fiets voor te bereiden op een wandeling van een kilometer of tien op de uiterst ongemakkelijke wielrenschoenen. Schrale troost was, dat ik in de verte het fluoriscerende pakje van mijn favoriete jogster steeds dichterbij zag komen. Ik kon haar dus nog langer bekijken als anders.

Toen ze dichterbij kwam, hield ze haar pas in en nam de situatie op. Bij mij aangekomen hield ze stil. Ik kon mijn snikkel niet in bedwang houden en mijn wielerbroek zwol in het kruis op als een ballon. "Je hebt een probleem, geloof ik" zei ze en keek medelevend naar mijn platte voorband. "Dat geloof ik ook," zei ik, "maar het grootste probleem is dat ik ook nog eens naar huis moet lopen". Ze keek me nog eens medelevend aan. "Een paar kilometer verderop is een parkeerplaats" zei ze "en daar staat mijn autootje op me te wachten, je mag hier niet autorijden en dus zal je dat stuk wel moeten lopen, maar voor de rest wil ik je wel even thuis brengen." Ik was blij met dat voorstel en nam het aan. Het meisje draaide om en begon weer verder te hollen. "Ik wacht bij de auto op je" riep ze over haar schouder. Ik nam de fiets als een fietscrosser over mijn schouder en begon de lange rechte weg af te lopen. in de verte zag ik nog steeds het gele vlekje van het fluoriscerende pak.

Een half uurtje later kwam ik bij de parkeerplaats aan en daar stond ze inderdaad op me te wachten naast een oude volkswagen Polo. Tijdens de toch nog redelijk lange wandeling was mijn waterpeil behoorlijk gestegen. We propten mijn fiets in de achterklep van de auto. Toen verontschuldigde ik me even om achter de bosjes te duiken. Ik deed mijn broek omlaag, haalde mijn pik tevoorschijn en begon te plassen. Toen ik mijn boeltje daarna weer wegstopte zag ik het meisje achter me staan. "Ik vind niks mooier als een plassende man" zei ze. Ik moest een flinke plas doen en spoot gewoon door, maar ze kwam dichterbij en pakte mijn spuitende jongeheer vast. Het plassen ging al direkt een stuk moeilijker, doordat mijn pik vrijwel direkt, zelfs onder het plassen, stijf werd. Het was dan ook al een tijdje geleden dat er een vrouw aangezeten had.

Ze zonk op haar knieen en nam de nog steeds een beetje pies afscheidende pik in haar mond en zoog het laatste beetje pies eruit. Ze likte mijn eikel helemaal schoon om hem daarna weer in haar mond te nemen. Het was zo lekker dat ik al snel mijn zaad omhoog voelde komen en na in haar mond gepist te hebben, spoot ik er nu ook een flinke lading zaad in. Kreunend spoot ik de hele lading in haar mond en ze verorberde het sperma smakelijk en tot de laatste druppel. Daarna stond ze op en gaf me een tongzoen, waarbij ik zowel mijn eigen sperma alsook een vage urinesmaak proefde. Daarna liep ze weg alsof er niets was gebeurd en ik trok mijn broek omhoog en volgde haar. Verder zeiden we niets meer en kropen in haar auto. Op weg naar mijn huis. Ik kon het niet helpen, maar voortdurend dwaalden mijn blikken af, naar het prachtige lichaam in het strakke, gele pakje.